Meded

De komende weken doe ik via internet verslag van de activiteiten van Athletes in Action deze zomer.
Je kunt deze berichten volgen via de website: www.athletesinaction.nl.

Ik zie dat het al weer anderhalve maand geleden is, dat ik wat geschreven heb. Het kan nog wel even duren voor ik weer zo ver ben dat ik weer elke week wat kan plaatsen, maar ik vertrouw erop dat die tijd komt.

Ongeveer een maand geleden liep ik rond met het idee een blog te schrijven over mijn verdere digitalisering, ter informatie van mijn lezerspubliek, namelijk dat ik al enige tijd ook op Twitter en Facebook te vinden ben. Een licht ironisch artikel over blog, Hyves, Facebook, Twitter, hoe er nooit een eind komt aan al die dingen die je op internet moet delen. Ongetwijfeld was de uitdrukking ‘vaart der volkeren’ voorbij gekomen.
Tot een aantal weken terug. Ik ontdekte dat ik steeds meer op internet zat. Dat ik soms een kwartier zat te bedenken welke interessante tweet ik nu weer kon twitteren, of op Farmville weer eens bezig was mijn aubergines te oogsten (voor wie het kent). Ik heb een week niets aan Twitter, Facebook en Hyves gedaan en voelde me er prima bij. En zo liep ik rond met het idee een blog te schrijven, waarin ik meldde dat ik het idee had een blog te schrijven over dat ik op Twitter en Facebook zat, maar nu die verwerpelijke dingen ver van me af had gegooid. Toch is die blog er niet van gekomen.

En nu ben ik dan toch aan het schrijven. Over hoe ik het idee had een blog te schrijven over het idee een blog te schrijven over dat ik op Twitter en Facebook zat, omdat dat zulke interessante media zijn, maar nu kon melden dat ik me daar niet meer mee bezig hield. maar inmiddels dus toch nog steeds wel.
Ik ontdekte namelijk dat ik Twitter echt leuk vind. Kleine berichtjes van max 140 tekens, waarin je vertelt wat je bezig houdt en wat je aan het doen bent. Ik ontdekte dat ik heel veel vrienden op Facebook en Hyves waar ik nooit meer contact mee had. Er is een overgroot deel van die vrienden waarvan ik het niet erg vind dat ik er geen contact meer mee heb, maar er zijn er ook een hoop waarvan ik toch blij ben dat ik een klein beetje een idee krijg van hoe het met ze gaat.
Ik vroeg me ook af waarom mensen het interessant vinden als iemand anders Twittert dat hij een boterham zit te eten, maar besef nu dat ik niet zo’n Twitteraar hoef te worden. Dat ik het medium kan gebruiken voor dingen die ik althans wel het melden waard vind.
In ieder geval, bij deze: ik zit nu ook op Twitter en Facebook. Blablabla digitalisering blablabla vaart der volkeren blablabla, mooi, dat is ook weer gebeurd. Gelukkig komen mijn tweets automatisch op mijn Facebook en Hyve en staan ze op mijn blog, komt mijn blog ook automatisch op Facebook en Hyves terecht en meldt Facebook automatisch op Twitter als ik daar wat doe. Dan is die digitale doordraaicirkel ook weer rond…

Een nieuw sonnet, geschreven bij deze foto uit NRC Next.
De foto is te groot om in dit bericht te plakken.

Haïti

Voor mij is Hij de Redder van de mens.
Ik kom bij Hem, want ik weet: deze Man
ziet de verwoesting van mijn wereld van
een andere kant, achter de laatste grens.

Ik kan niet spreken, maar mijn armen vragen.
Ze imiteren hulpeloos Zijn lot
van pijn, verwoesting, wanhoop, dood. O God
waarom laat u ons vallen bij het dragen?

Uw afgezanten weten het exact:
Dit is nu eenmaal duister grondgebied.
Eeuwen geleden sloot men hier een pact

dat oorzaak was dat U ons land verliet.
Ze maken U zo onbereikbaar als
dit hek dat mij de toegang hier verbiedt.

Hierbij dan een laatste update wat betreft de verhalenwedstrijd van boekwinkel Het Paard van Troje in Ede, waar ik al eerder over geschreven heb.
Kort gezegd, ik ben tweede geworden. Afgelopen weekend vond de prijsuitreiking plaats en inmiddels siert mijn naam de plaatselijke weekbladen in Ede.

Het commentaar van de redactie op De Reden was als volgt:

“Een bijzonder goed verhaal. Het bevat mooie, zorgvuldige formuleringen, die zorgen dat het een plezier is om te lezen. Sterk is dat de schrijver aanvankelijk niet verklapt dat Tim stom is, zoals het ook goed is dat niet duidelijkwordt wat de Reden van Ruben was om met Tim de bossen in te trekken. Het onderwerp is goed gekozen, want het is goed voorstelbaar dat er mannen zijn die marshmallows willen smelten in de stilte van een bos om hun zorgen te vergeten. Je moet het alleen wel verzinnen. Wat toch de Reden van Tim is om dit werk te doen, is een raadsel dat ook  na lezing blijft bezighouden.”

Dubbel leuk is dat ik niet alleen tweede geworden ben (van 100 inzendingen), maar ook dat één van de redacteuren  van de uitgeverijen die de verhalen te lezen kregen mijn verhaal dusdanig interessant vond, dat hij mij wil uitnodigen meer verhalen in te sturen. Een kans die ik niet aan mij voorbij wil laten gaan!
Hopelijk dus: wordt vervolgd…

Het was mijn bedoeling om op deze plaats het vervolg op mijn weblog over de vrouwenkerk te plaatsen, maar daar ben ik nog niet mee klaar. In de tussentijds wil ik iets anders met jullie delen.

Sinds een aantal maanden gebruik ik Google Analytics voor mijn website. Daardoor kan ik allerlei interessante statistieken over de bezoekers van mijn weblog zien, zoals waar ze vandaan komen, hoe lang ze op de site blijven of welke pagina’s het meest gelezen worden. Niet dat dat veel schokkende resultaten oplevert, maar het blijft leuk om te zien.

 Zo bleek op 1 januari mijn blog een hoge piek te laten zien in het aantal bezoekers. Normaal gesproken schommelt het tussen de 1 en 10 bezoekers per dag, maar op 1 januari had ik er dertig, een grote toename voor een bescheiden site als de mijne. Gelukkig gaf Google Analytics al snel zijn geheimen prijs. Het bleek dat die dag opvallend veel mensen via een zoekmachine op mijn site terecht waren gekomen en dat ze allemaal op zoek waren geweest naar waar op 1 januari 2010 de Postcode Kanjer van 30 miljoen was gevallen. Mijn profetische verslag van die bewuste dag komt netjes bovendrijven bij de zoekresultaten en 30 mensen hadden de moed om door te klikken.

Het is grappig te zien met welke zoekwoorden mensen via zoekmachines op mijn site terechtkomen. Een kleine greep uit de resultaten, waarvan ik de laatste het meest onbegrijpelijk en fascinerend vind:

dikke lip

elvis presley complottheorie

de wereld draait door maansteen

geert wilders bovenlip

grease kostuum

luchtophoping darmen

strippenkaart ongevouwen tonen

weerleggingen aanwijzingen let it be

www.vuurwerkpapendrecht.nl

pijn in armen en benen bij bewegen

k3 verseksualisering

grappige doorstuurmail

eo bert van leeuwen rel

er zijn nog steeds mensen elvis mccarrney kluun

factuur aggreko

vernietiging van het heidendom

oude vrouw waterkoker thee afbeelding

heiden sex kamera in toilet

1 januari 2010.

Ik zit op de bank. Er wordt gebeld.

‘Katja! Wat een verrassing, kom binnen!’

‘Dank je, ik loop heel de dag al door de sneeuw te ploeteren.’

‘Arme meid. Wil je wat drinken, koffie, thee, iets warms?’

‘Koffie lijkt me lekker.’

‘Ik heb alleen oploskoffie, vind je dat erg?’

‘Nee joh, als het maar warm is.’

Ik maakt koffie, enigszins zenuwachtig. Katja Schuurman bij mij op de bank!

Ik probeer mijn stem luchtig te laten klinken: ‘Wat kom je eigenlijk doen?’

‘Tjonge, dat zou je toch moeten weten. Heb je de reclames niet gezien: “Bel ik straks bij jou aan met 30 miljoen?” Nou, bij deze.’

Nu valt het me op dat ze inderdaad een koffertje bij zich heeft waar aan alle kanten bankbiljetten uitsteken. ‘Dus dat is hem?’ vraag ik. Katja knikt en neemt kleine slokjes van haar koffie. Ik rommel in mijn kerstpakket en vis er een doos koekjes uit.

‘Nee, dank je, ik moet aan de lijn denken. Dat krijg je als BN’er.’ Ze rolt met haar ogen en vouwt haar benen onder zich op de bank. Ik maak aanstalten om op de bank te gaan zitten, maar bedenk me. Wie gaat er nu naast Katja Schuurman op de bank zitten? Ik laat me zakken op de stoel tegenover haar. Er valt een stilte. Wat zeg je tegen zo iemand? Ik heb je pas nog in de Playboy gezien? Niet heel geschikt, want ik kijk nooit in de Playboy en het lijkt me ook niet een heel dankbaar gespreksonderwerp. Jammer dat je programma is geflopt? Leuk dat je weer zwanger bent na je miskraam die in RTL Boulevard werd gemeld eerder dit jaar? Lijkt me ook niks, met degene waar het over gaat in levenden lijve voor je.

‘Leuk huisje.’ Ze kijkt rond en probeert gedraaid op de bank de ruggen van de boeken in de kast achter haar te lezen. Ik wil ‘dank je’ zeggen, maar ze gaat al weer verder. ‘Hé, Life of Pi, die heb ik ook gelezen. Wat vond je ervan?’

‘Eh, leuk boek. Interessant en verrassend einde ook,’ stotter ik, ‘Maar hoor jij hier niet met veel bombarie te zijn? Cameraploeg en zo, een groot bord dat De Postcode Kanjer Is Gevallen, bloemen?’

‘Eigenlijk wel, maar heel de cameraploeg staat vast bij Lemmer. Die moesten uit Hilversum komen, ik kom zelf uit Assen.’

‘Gelukkig maar, ik hou niet zo van al die aandacht.’

Ze glimlacht. ‘Tja, vertel mij wat, ik ben blij dat ik in ieder geval vandaag die koffer af kan leveren zonder steeds te moeten lachen en stralen en enthousiast te doen.’

Ik roer wat in mijn koffie, plotseling geboeid door de minidraaikolk die erin ontstaat.

‘Weet je al wat je er mee gaat doen?’

Ik schrik op uit mijn gedachten en kijk haar vragend aan. Ze wijst op de koffer.

‘Nee, nee, totaal niet. Misschien wat aan een goed doel geven of zo. Op de bank zetten’, schokschouder ik, ‘Ik weet het niet.’

‘Niet je baan opzeggen en een vakantievilla op Tenerife kopen?’

‘Neuh, dat lijkt me verschrikkelijk. Ik ben eerlijk gezegd een beetje bang voor al dat geld.’

Weer die glimlach. ‘Mooi, dan weet ik dat het dit keer in ieder geval goed terecht is gekomen.’

Ze gooit de laatste slok koffie naar binnen en zet het glas op tafel. Ik voel me nog ongemakkelijker door dit onverwachte compliment.

‘Nou, dan ga ik maar weer. Bedankt voor de koffie.’

‘Eh ja, leuk dat je geweest bent. Groeten aan Thijs… En bedankt voor eh… nou ja, het geld, zeg maar.’

‘Ach ja joh, dat is toch niet van mij, ik doe ook maar mijn werk.’

‘Dat is ook zo. Tja, succes met de sneeuw dan.’

‘Dank je. Doei.’

‘Doei.’

Ik doe de deur achter haar dicht en loop de huiskamer binnen. Het koffertje staat wat verloren naast de bank. Ik kijk er naar, peinzend. Ik trek eens aan een biljet dat uitsteekt. Het is een briefje van 500 euro. In gedachten staar ik een poosje naar de cijfers. Dan steek ik het in mijn achterzak en loop de deur uit om boodschappen te gaan doen.

Er zijn talloze grappen gemaakt over de vrouw in het kerkelijke ambt. Ik wil het daar niet over hebben, maar één van die grappen raakt aan waar ik de laatste tijd mee bezig ben. De strekking van de grap is: ‘We kunnen vrouwen niet toelaten in het ambt van ouderling of voorganger. Ze doen al het andere al in de kerk. Er moet ook nog wat overblijven voor de mannen.’

Ik ben de laatste tijd veel bezig met mannelijkheid, wat het betekent om man te zijn in mijn relatie met God, met een vrouw, met de kerk. Ik was begonnen aan een blog hierover en ontdekte dat mijn schrijven twee richtingen opging. Om alles goed tot zijn recht te laten komen (en het tweede en diepere gedeelte nog even te laten sudderen) heb ik het in tweeën geknipt. Vandaag een stuk over de vrouwelijke kerk en een andere keer een stuk over het falen van de man en mannelijkheid in het algemeen (als dit geen cliffhanger is). Wat ik schrijf is ruw, omdat het me op dit moment nog bezighoudt. Ik bid dat het goed overkomt.

Lief
De samenleving is de laatste tijd in hoog tempo geëmancipeerd, de man is metro geworden, met zijn vrouwelijke kant. De kerk is dezelfde kant uitgegaan. Mede als reactie op een strak, patriarchaal, de-dominee-zegt-christendom is de kerk vervrouwelijkt, gefeminiseerd.
In traditionele kerken zitten we op de bank, zingen we onze psalmen gemoedelijk mee, horen een fijne preek over hoe God ons liefheeft en van iedereen houdt en gaan weer naar huis. In evangelische kerken staan we af en toe op, wiegen heen en weer of hoppen, onze knieën licht buigend, op en neer, horen een fijne preek over hoe God ons liefheeft en van iedereen houdt en gaan weer naar huis. Een karikatuur? Ik heb te vaak preken gehoord zonder diepgang, met steeds weer de boodschap van Gods liefde en zijn open, warme vaderhart en zijn liefdevolle omarming. Preken waarbij ik dacht ‘ik heb het allemaal al uitentreuren gehoord’ waarna ik me gedwongen voel te zeggen ‘maar het is goed om het weer eens te horen,’ om mensen niet voor het hoofd te stoten. Preken die mijn hoofd uitvliegen zodra ik de kerk verlaat. Natuurlijk is God liefde, maar elke keer weer vooral die kant belichten, maakt het tot preken die me lekker in slaap sussen.
De diensten zijn zacht en gevoelig. Mensen met ‘een woord’ mogen naar voren komen, als het tenminste opbouwend is, kritische profetieën horen we liever buiten de diensten een keer. We ontdoen God van zijn scherpe kantjes, het geloof van zijn rafelrandjes en we wijzen keer op keer op de liefdevolle armen van onze lieve Heer. Als gevolg hiervan is de kerk lief. Dit zijn tendensen die overigens dieper gaan dan alleen het onderwerp van mannelijkheid, er zullen ongetwijfeld vrouwen zijn die zich hier ook in herkennen.

Innerlijke drive
Terug naar de grap aan het begin. Als ik om me heen kijk in de kerk is dat precies wat ik zie. Een vrouwenkerk. Mannen zijn afwezig. Ze zijn er wel, lichamelijk, maar ze doen niets. Natuurlijk, ze doen een heleboel, vergaderen, preken, beslissen, koffie schenken, het dak repareren, maar ze zijn zo weinig als man aanwezig in de gemeente.
Juist nu mijn besef en erkenning van mijn  mannelijkheid toeneemt, ontdek ik dat er in de meeste kerken weinig is dat aan die innerlijke drive appelleert. Er worden weliswaar mannenavonden gehouden, maar die gaan vooral over praktische kanten: het combineren van werk en gezin, hoe om te gaan met je vrouw, financiële verantwoordelijkheid t.o.v. God en gemeente. Nuttige onderwerpen, maar daaronder ligt een diepere notie van mannelijkheid die relateert aan de scherpe, ‘woeste’ kant van God, die zelden aan bod komt.
Volgende keer wil ik hier uitgebreider op ingaan, met het gevaar dat het nu even in cliché blijft steken. Nu wil ik echter terug naar de afwezigheid  van deze mannelijkheid in de kerk. Ik voel me als man niet serieus genomen. Natuurlijk hebben we een functie, een ambt in de kerk. Maar mijn rol als oudste, ouderling of diaken is vooral organisatorisch leiding te geven, of hoogstens af en toe een inhoudelijke procedure in een vergadering te beslissen. Ik word niet uitgedaagd om op te staan, een voorbeeld te zijn en mijn gemeente samen met de herder geestelijk leiding te geven, zoals zou moeten. Een dominee probeert het, dat is zijn functie, maar hij staat vaak alleen.

Hoeken en rafels
Ik vraag me af hoe dat met andere mannen is. Voelen zij geen onbehagen bij sussende boodschappen, bij het klakkeloos en schijnbaar gevoelloos meegalmen met psalmen waarin opgeroepen wordt tot vernietiging van het heidendom, bij ‘gezellige’ diensten, bij zoet-emotionele aanbiddingsmuziek? Voelen zij zich niet gelimiteerd in een gemeente waar ze ontdaan worden van scherpe kantjes en kritische noten, desnoods met een beroep op de gezalfde voorganger, de Heidelberger Catechismus, de mantel der liefde of de eenheid van het Lichaam?
Ik wel.
Ik wil niet meer zingen ‘Heer, omarm mij met uw liefde’ of ‘bij U ben ik veilig’ of ‘Jezus, U bent mijn vriend’. Ik wil God geen Papa noemen en ‘bij de Vader op schoot’ kruipen. Ik wil geen comfortabel christendom.
Ik wil preken die mijn binnenste omdraaien omdat ik ze eigenlijk niet wil horen, ik wil een kerk die scherp en alert is, die in opstand komt tegen onrecht binnen en buiten de kerk. Ik wil een kerk die recht doet aan mijn mannelijke gevoelens, waar ik niet lief en meegaand hoef te zijn, waar ruimte is voor opstand en woede tegen God, als ik het allemaal niet meer weet. Het is zo makkelijk gezegd in een preek: ‘Je mag best boos zijn tegen God,’ maar wat schrikken we als iemand dat ook daadwerkelijk uit. Ik wil een kerk die schuurt en zich moeizaam langs scherpe hoeken en rafelige randen in de Bijbel wringt, die niet op alles een antwoord heeft. Die eerlijk is en open durft te staan voor diversiteit, die problemen en fouten onder ogen durft te zien en niet alleen die van het stel dat zwanger is, maar niet getrouwd. Ik wil een kerk voor vrouwen én mannen.

Ja, ik wil dat God mij omarmt met zijn Liefde, maar bovenal wil ik dat God mij op de schouders mept en zegt: “Ik hou van je, en nu is het tijd voor actie! We hebben verantwoordelijkheid te dragen.”
Ik wil een kerk die daar ruimte voor biedt. Ik kom het wel eens tegen, soms heel onverwacht. Het kan.

Twee lijnen van de afgelopen tijd zijn open gebleven, vragen niet beantwoord, onderwerpen niet afgesloten.
Goed en slecht nieuws op persoonlijk schrijfgebied.

The rise:
Een boekhandel in Ede bestaat dertig jaar en schreef een verhalenwedstrijd uit. De beste tien verhalen zouden worden uitgegeven als boek en gingen naar grote Nederlandse uitgeverijen. Die konden elk verhaal punten geven, waardoor uiteindelijk een ranglijst zou ontstaan en de eerste drie een prijs konden krijgen.
Ik besloot om mijn verhaal ‘De Reden’ in te sturen. In september kreeg ik een mailtje dat ik bij de laatste tien zat. Afgelopen week kreeg ik een bericht wanneer de prijsuitreiking was, met de mededeling dat mijn verhaal bij de beste drie verkozen is. Bovendien waren de uitgeverijen het er over eens dat het niveau opvallend hoog was.
Een mooi resultaat, alleen is het nu wachten op de uitreiking tot ik weet of ik 1e, 2e of 3e ben geworden.

And fall:
Voor degenen die mijn statistiekenpagina op www.nanowrimo.org in de gaten hebben gehouden (naar aanleiding van deze blog), is het duidelijk: ik heb hopeloos gefaald. Na een weekend zonder schrijven en een griep van een paar dagen heb ik moeten opgeven en zit ik nu met een half verhaal, een site die mij in het gezicht werpt dat ik niet meer dan 14000 woorden heb geschreven en de prangende vraag of ik volgend jaar weer mee moet doen of mezelf dezelfde schande moet besparen.

God, ik dank U dat ik niet ben als Geert Wilders
God, ik dank U dat ik niet ben als de mensen die op hem stemmen
God, ik dank U dat ik niet ben als streng gereformeerden die genade verpletteren onder wet

God, ik dank U dat ik niet ben als pinksterchristenen die oppervlakkig op gevoel drijven

God, ik dank U dat ik niet ben als die mensen die overal kritiek op hebben

God, ik dank U dat ik niet ben als de mensen die lijden aan charismania

God, ik dank U dat ik niet ben als hen die op hun ‘eigen manier’ geloven

God, ik dank U dat ik niet ben als mensen die vastzitten in hun eigen tradities

God, ik dank U dat ik niet ben als die hypocriete predikers

God, ik dank U dat ik niet ben als Kluun

God, ik dank U dat ik niet ben als D66

God, ik dank U dat ik niet ben als die bloggers die sites volschrijven met kritiek, maar zelf niks doen

God, ik dank U dat ik niet ben als mijn dominee

God, ik dank U dat ik niet ben als jongeren die dronken na een feest een onenightstand hebben

God, ik dank U dat ik niet ben als mijn vroegere collega die alles voor zijn carrière overhad

God, ik dank U dat ik niet ben als mijn buurman

God, ik dank U dat ik niet ben als dat echtpaar dat gaat scheiden

God, ik dank U dat ik niet ben als de homo’s op roze zaterdag

God, ik dank U dat ik niet ben als Balkenende

God, ik dank U dat ik niet ben als de Bijbelvertalers die geen hoofdletters meer voor U gebruiken

God, ik dank U dat ik niet ben als de EO

God, ik dank U dat ik niet ben als extremistische islamieten

God, ik dank U dat ik niet ben als Ted Haggard

God, ik dank U dat ik niet ben als die mensen die over de kleinste dingen zeuren

God, ik dank U dat ik niet ben als hen die spelfouten maken

God, ik dank U dat ik niet ben als die farizeeër uit Uw gelijkenis

Ooit heb ik wat gedichten opgestuurd naar mensen die er verstand van hebben. Ik kreeg de reactie terug dat het er allemaal wel leuk uitzag, maar dat ik nog veel te ontwikkelen had. Het advies was om eerst te proberen gedichten in een strak rijmschema te maken, om het in de vingers te krijgen. Enigszins ontmoedigd door de mail ben ik daar nooit aan begonnen en waren de gedichten die ik sindsdien schreef alsnog vrij.
Vandaag wilde ik het toch eens proberen en heb daarom de meest populaire dichtvorm gekozen om eens te oefenen: het sonnet.
Inspiratie kwam van een foto die ik vanmorgen in de krant zag staan met modellen die gisteren in New York promotie maakten voor de nieuwe show van een lingeriemerk.

Victoria’s secret

ik ben gewend om in de spots te staan
zie altijd wel een oog dat mij bekijkt
hoewel het vaak niet om mijzelf zal gaan
het is mijn lichaam waarvoor men bezwijkt

ik vind het prima want het deert mij niet
ik maak gebruik van hoe ik ben gemaakt
en niemand die mijn echte wezen ziet
en niemand die er door wil zijn geraakt

nu sta ik echter achteraan, ik mocht
mee met de grote namen van de scene
mijn ogen zwoel en zwart omrand, ik vocht

voor deze plek in een pikant stramien
en nu ik heb gevonden wat ik zocht
zal niemand mijn verstarde glimlach zien